Lektura czy lektura – jak poprawnie pisać i używać tego słowa?

Poprawna forma to „lektura” – przez „u”. Zapis „lektóra” przez „ó” jest błędem ortograficznym. Słowo pochodzi z łaciny: lectura wiąże się z czasownikiem legere, czyli „czytać”. Jako zapożyczenie zostało przyjęte w języku polskim właśnie z literą „u”.

Co oznacza słowo „lektura”?

Rzeczownik „lektura” ma kilka powiązanych znaczeń. W zależności od kontekstu może odnosić się do książki wyznaczonej uczniom albo do czytania i książki w ogólnym sensie:

• Książka omawiana w szkole – chodzi o utwór, który uczniowie czytają w ramach zajęć, a później analizują lub omawiają z nauczycielem. Przykład: „Pan Tadeusz to ważna lektura szkolna”.
• Książka albo czynność czytania – słowo może oznaczać dowolną książkę, z którą ktoś się zapoznaje, lub samo czytanie. Przykład: „Ta lektura bardzo mnie wciągnęła” albo „Lektura powieści zajęła mi kilka wieczorów”.

Jak używać tego słowa?

„Lektura” jest utrwalonym rzeczownikiem rodzaju żeńskiego. Używa się go zarówno w kontekście edukacyjnym, jak i wtedy, gdy mowa o czytaniu dla przyjemności lub o konkretnej książce. Można więc powiedzieć „lektura obowiązkowa”, „lektura szkolna”, ale także „ciekawa lektura” czy „lektura na wieczór”.

Wątpliwość ortograficzna dotyczy przede wszystkim samogłoski w środku wyrazu. Należy zapamiętać formę „lektura” przez „u”. Wariant „lektóra” nie występuje we współczesnej polszczyźnie jako poprawny zapis tego słowa.